| Politički komentari |
Obnova zajedničke države kao jedi uslov našeg
daljeg opstanka
Srpska
carevina
Treba težiti i raditi na
ostvarenju zajedničke srpske države poput one iz
XIV
veka, makar se to i
ne moglo ostvariti baš iduće godine ...
 Srbi
su, još u
XIV
veku,
kad su dostigli visoki stepen nacionalnog razvoja – izgradili,
konstituisali i imali najviši oblik monarhističkog državnog uređenja:
carstvo, Srpsko carstvo odnosno Srpsku carevinu. Smrću
drugog srpskog cara, Uroša, i vojnim porazom od strane osmanlijske
države – ono se, po međunarodnom pravu, nije ukinulo niti je ukinuto.
Kasniji, istoriografski i državno-pravno neuki obnovitelji srpske
države, i njihovi savetnici u XIX veku nisu ni pomišljali na obnovu
Carstva; bili su zadovoljeni i zadovoljni samo osvajanjem ili dobijanjem
određenih vlastodržačkih prava pa su stvaranje najpre vazalne a onda i
autonomne pa tek kasnije osamostaljene Kneževine – smatrali vrhunskim
državničkim uspesima. Sledeći „napredak” je bilo samo stvaranje
kraljevina, Srbije i Crne Gore ali, osim pojedinačnih ideja, nije ništa
praktično preduzimano da se državnosti uzdigne na svojevremeno
dostignuti nivo Carevine. Tek je kralj Aleksandar I Karađorđević počeo
da pravi planove za njegovu obnovu, ali, nažalost, sa jugoslovenskim
atributom – što ga je, verovatno, između ostalog, stajalo i života. Ali
ta koncepcija državnog uređenja Srba ne sme biti zaboravljena. Istina, u
vreme današnje demokratije, ljudi mogu da se opredeljuju osim
monarhističkog i za republikansko državno uređenje ali ako izaberu prvo,
to ne sme da bude Kraljevina; ne sme, naime – sušta je istina ma kako
grubo zvučalo, narodski rečeno da „padne s konja na magarca!”
Zbog toga pozivam sve srpske nacionalno svesne delatnike da o ovome
najozbiljnije razmisle da ne bismo gubili snage i vreme pričama o
objektivno krajnje teško ostvarivim posebnim srpskim državama (vidimo na
šta je spala Srbija, vidimo kako nam nasilno otimaju Kosovo i Metohiju,
videli smo šta je bilo sa Crnom Gorom, ćutke pratimo iskušenja i
praktični okupaciju Republike srpske, oćutali smo kako je protivno
međunarodnom pravu izbrisana Republika Srpska Krajina, ne reagujemo na
buđenje autonomaštva u Vojvodini, dozvoljavamo da na naše oči Raška
oblast sve više tone u nekadašnji Novopazarski sandžakat, danas Sandžak,
sa izmišljenim „bošnjaštvom” van Bosne, a da i ne spominjem šta bi sa
Starom Srbijom, današnjom BJR Makedonijom u kojoj Srbi imaju višestruko
manje i nikakva prava u odnosu na Šćip’tare), da odbacimo i firmu
„Velika Srbija” – jer je Srbija i bez tog atributa velika. A ona
mora da bude ono što je bila, i na šta ima pravo – carstvo, Srpsko
carstvo. I to kao beskompromisna srpska nacionalna država, sa samo
jednom, srpskom, konstitutivnom nacijom dok će nacionalne manjine, i to
one koje imaju svoje posebne države, imati samo na prava koja ime se
priznaju međunarodnim standardima a i ona u skladu sa odnosom njihovih
država prema srpskoj manjini u njima.
O dinastu se još ne mora nagađati: možda će ga sam srpski narod
iznedriti bez političarskih i stranačkih nadmudrivanja i nadgornjavanja.
Za početak je dovoljno da se sazove svesrpska, svenarodna ustavotvorna
skupština na koja će se odlučiti o državnom uređenju a ako izbor bude
Carstvo, da se demokratskim putem, opštim pravom glasa i bez stranačkog
posredovanja i dirigovanja, za početak izabere Carski savet kao najviše
izvršno telo sa ustavno i izborno smenjivim Carskim namesnikom i
odlučivanjem konsenzusom. Jer koliko vrlina, toliko je i naša, srpska,
najveća nevolja što smo svi prepametni i svi jednako pametni ... (Da se
ne pozivam na našeg srpskog prijatelja Arčibalda Rajsa.)
Dakako, obnavljanje ovakve države nailaziće na niz unutarnjih i
spoljašnjih suprotstavljanja i otvorenih otpora pa i neprijateljstva ali
ona se mora početi stvarati, makar proces ostvarenja potraje i više
generacija. Treba se samo setiti Jevreja ali evo, i Hrvati obnoviše
svoju samostalnost, makar i posle skoro hiljadu godina. Pa Crnogorci, a
i Šćip’tari veruju da će uspeti da stvore svoju svealbansku državu.
Treba, dakle: želeti, verovati, znati, delati! S pozdravom: „Zbogom,
dogodine u srpskoj prestonici Skoplju!” – makar se to i ne moglo
ostvariti baš iduće godine ...
Radomir Rakić
|
|
|
